الْأَبْوابَ الَّا بابَهُ ، ثُمَّ اوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ ، فَقالَ : انَا درهاى مسجد را جزدرخانهء على را ، سپس علم و حكمت خود را به او سپرد و فرمود : من مَدينَةُ الْعِلْمِ وَعَلىٌّ بابُها ، فَمَنْ ارادَ الْمَدينَةَ وَالْحِكْمَةَ شهر علمم و على دَرِ آن شهر است پس هر كه خواهد بدين شهر درآيد و حكمت فَلْيَاْتِها مِنْ بابِها ، ثُمَّ قالَ : انْتَ اخى وَوَصيّى خواهد بايد از دَرِ آن درآيد ، سپس فرمود : توئى برادر من و وصى من وَوارِثى ، لَحْمُكَ مِنْ لَحْمى ، وَدَمُكَ مِنْ دَمى ، و وارث من گوشتت از گوشت من و خونت از خون من است وَسِلْمُكَ سِلْمى ، وَحَرْبُكَ حَرْبى ، وَالْايمانُ صلح تو صلح من و جنگ تو جنگ من است و ايمان مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَما خالَطَ لَحْمى وَدَمى ، با گوشت و خون تو آميخته شده چنانچه با گوشت و خون من آميخته وَانْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَليفَتى ، وَانْتَ تَقْضى دَيْنى و تو در فرداى محشر بر سر حوض ( كوثر ) جانشين منى و تو مىپردازى قرض مرا وَتُنْجِزُ عِداتى ، وَشيعَتُكَ عَلى مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً و وفا مىكنى به وعده‌هاى من و شيعيانت بر منبرهائى از نور با وُجُوهُهُمْ حَوْلى فِى الْجَنَّةِ ، وَهُمْ جيرانى ، وَلَوْلا انْتَ روهاى ( نورانى و ) سفيد در بهشت اطراف منند و آنها همسايگان منند و اگر تو يا عَلىُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدى ، وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً نبودى - اى على - مؤمنان پس از من شناخته نمىشدند ، و آن جناب پس از رسول خدا راهنماى